Twee Annet(te)s, ruim zestig jaar onderwijservaring en nog steeds niet uitgekeken
Ze heten allebei Annette, zijn beiden in de 70, ze zijn al tientallen jaren een vertrouwd gezicht binnen Spaarnesant en hebben allebei één ding gemeen: hun liefde voor het onderwijs. Nu nemen Annette Koster en Annet Kelder afscheid van hun vaste plek op school. En ze worden geïnterviewd door Annette Wolthers, één van de bestuurders van Spaarnesant. En daarmee zijn er drie Annet(te)s.
Met pensioen gaan? Dat doen ze eigenlijk met een kleine slag om de arm. Want zolang het kan, blijven ze graag nog invallen.
“Ik wil eigenlijk nog niet helemaal stoppen”
Voor Annette Koster begon het allemaal met een kleuterklas. Zonder veel voorbereiding werd ze “gewoon in het diepe gegooid”. Dat bleek een uitstekende leerschool. Ze kreeg jong kinderen, bleef altijd werken en maakte tussendoor zelfs een uitstap naar een evenementenservice. Toch bleef het onderwijs trekken.
Ze keerde terug naar de Bos en Vaartschool, toen nog de Cruquiusschool, en werkte daarna als invaller op verschillende Spaarnesant-scholen, waaronder bij de opstart van de Argonauten, de nieuwe Cruquius en de Zuidwester.
Toen haar pensioen naderde, zag ze dat eerlijk gezegd helemaal niet zitten.
“Ik wilde eigenlijk helemaal niet stoppen.”
De afgelopen jaren stond ze met veel plezier twee vaste dagen voor de kleuters op de Ter Cleeffschool. De invalpool biedt nu weer uitkomst. Juist de afwisseling tussen verschillende scholen gaf haar in het verleden nieuwe energie. “Mijn ogen gingen open. Elke school heeft zijn eigen sfeer en manier van werken.”
Een leven lang verbonden aan de Molenwiek
Voor Annet Kelder lag een carrière in het onderwijs al bijna voor de hand. Ze komt uit een echte onderwijsfamilie. Toch twijfelde haar moeder even. “Zou je niet eerst iets anders gaan doen?” En dat deed Annet. Maar het onderwijs bleef trekken.
Annet is al heel lang als ouder verbonden aan de Molenwiek, sinds 2002 is ze er gestart als leerkracht. Ze gaf les aan verschillende groepen – van groep 3 tot en met 5 én de kleuters – maar het werken met de jongste kinderen bleef bijzonder.
“Het contact met de kinderen en met de collega’s vind ik het allermooist.”
Ook zij blijft na haar pensioen beschikbaar als invalkracht, al is dat uitsluitend voor de Molenwiek. Een groot afscheidsfeest heeft ze nooit gehad. Ze werkte gewoon steeds door. Nu is het moment daar, mede doordat de formatie kleiner wordt.
Veranderingen in het onderwijs
Samen zagen de Annet(te)s het onderwijs enorm veranderen.
Waar vroeger de juf vanzelfsprekend gezag had, is de relatie met ouders veel gelijkwaardiger geworden, merkt Annette Koster op. “Ouders willen veel meer meedenken. Kinderen weten door social media ook ontzettend veel. Soms denken ze zelfs dat ze meer weten dan jij.”
Volgens haar zijn kinderen tegenwoordig minder gewend zichzelf te vermaken. “Er moet altijd iets leuks gebeuren. Vroeger speelden kinderen veel buiten. Nu worden ze minder uitgedaagd om zelf iets te bedenken.”
Annet Kelder zag vooral de manier van leren veranderen. Tijdens haar loopbaan maakte ze de invoering van het Daltononderwijs van dichtbij mee.
“Kleuters krijgen in dit type onderwijs een weektaak en ze leren plannen. Ik ben daarin gewoon meegegaan.”
Ook zien ze dat er tegenwoordig veel meer aandacht is voor kinderen die extra ondersteuning nodig hebben. “Die kinderen waren er vroeger ook,” zegt Kelder, “maar nu is er veel meer oog voor en krijgen ze sneller een label.”
Kleine momenten, grote betekenis
Na zoveel jaren zijn het niet de grote gebeurtenissen die het meest zijn bijgebleven, maar juist de kleine verhalen.
Annette Koster denkt aan een stil meisje waarvan werd getwijfeld of ze wel door kon naar groep 2. Totdat ze op een dag boven op het schoolhek zat, met een grote mond. “Toen wisten we ineens: ze is er wel aan toe.” Later sloeg het meisje zelfs een klas over.
Annet Kelder vertelt over een oud-leerling die ieder jaar even langskwam om te vertellen hoe goed het met haar ging.
“Eigenlijk had ik niets bijzonders gedaan,” zegt ze bescheiden. “Ik was gewoon wie ik was.”
Juist daarin schuilt misschien wel de kracht van een goede leerkracht.
Blijven leren
Beiden voelen zich verbonden met Spaarnesant. Ook activiteiten als het SpaarneFest droegen daaraan bij.
Ze zijn het erover eens dat goed leiderschap en een sterk team onmisbaar zijn. En dat ervaren collega’s veel kunnen betekenen voor jonge collega’s.
“Je draait nu veel op levenservaring,” zegt Kelder.
Koster vult aan: “Je moet wel open blijven staan voor nieuwe ideeën en nieuwe prikkels. Dat heb ik altijd leuk gevonden.”
Waar zijn ze het meest trots op? Voor Kelder is dat de Daltonopleiding, waarmee ze kinderen leerde steeds zelfstandiger te worden. Koster is eigenlijk trots om haar ervaringen te kunnen delen met de collega’s en om te horen en te zien dat ze er gebruik van maken . “En op dat ik nu veel relaxter mijn werk sta.”
De mooiste beloning
Wat hen al die jaren heeft gemotiveerd, is eigenlijk heel eenvoudig: de kinderen.
“Ze komen ’s ochtends blij binnen,” zegt Koster. “Ze zitten als een spons op je te wachten.”
En met een glimlach besluiten de twee Annet(te)s dat misschien wel de mooiste opdracht van een leerkracht is: kinderen een goede basis meegeven én ervoor zorgen dat ze met plezier naar school gaan.
Na al die jaren is de passie nog altijd onveranderd.